HANYA ALLAH

kita manusia tidak pernah tahu
apa yang akan terjadi esok

Kamis, 23 Juli 2009

IPAH CANTIK

KOMIDI CANDA
PRODUKSI TV SUMUT

IPAH CANTIK
D. RIFAI HARAHAP


Kak Juli memeriksa pembukuan
K.Juli : Hah!. Bangkrut! Satu pun belum ada yang membayar. Tak dikasi utang pemuda setempat, dikasih mengutang membayarnya entah kapan……Si Udin tak pernah tak tepati janji, tapi bulan ini telat tiga hari, apa tanduk Si Udin mulai tumpul..?
Udin : Ngapa nyebut-nyebut namaku Juli..?
K.Juli : Ah kebetulan kali kau datang
Udin : Berapa utangku Kak Juli
K.Juli : Ini……baru sebentar ku tengok, 15 Ribu
Udin : Kulunasi Bang Udin. Kupikir banyak kali
Ipah (Muncul) : Makcik siapa yang memesan kopi..?
K.Juli : Apa ? Kopi ? tak ada yang memesan, Ipah Si Udin ini baru saja membayar hutangnya.
Udin : Abang baru mau memesan dik, tau-tau sudah dibuatkan. Pucuk dicinta ulam tiba, kembang melati didalam taman ular sendok memangsa kodok tak sangka bang Jul punya kemanakan, wajah cantik badannya montok.
Ipah : Iiih… Abang ini sok merayu! Pakek pantun pula lagi.
Udin : Kenalkan Udin!
K.Juli : Udah-udah masuk kau Ipah! Ini Medan. Jangan kau terlena dibuat pantun si udin, ini ganteng tapi pedau. Matanya rabun kalau malam.
Udin : Janganlah begitu makcik. Udin memang ganteng tapi tidaklah pedau, dik rabun mala itu betul, tapi kalau adik yang cantik ini disamping, rabun malam hilang.
K.Juli : Masuk – masuk kau Ipah.
Ipah : Ipah mau disini makcik, Ipah mau bercakap-cakap sama abang yang ganteng ini.
K.Juli : Now way..!
Ipah : Makcik..!
K.Juli : Ipah..! Ayah dan mak kau berpesan, Makcik harus menjaga kau jangan lasak-lasak di tempat Makcik ini.




Ipah : Tapi Ipah kan tidak lasak, Ipahkan Cuma mau memperkenalkan sama abang ini, iya kan bang..? abang apa tadi namanya..?
Udin : Bang udin. Pemuda setempat yang disegani di kota ini
Ipah : Abang ganteng..!
K.Juli : Ipah…! Jangn menggatal kali kau Ipah..!
Ipah : Makcik ini pun, ketinggalan zaman kali makcik ini. Kolot! Masak tak boleh berkenalan sama Bang Udin.!
K.Juli : Bukan tak boleh, tapi jaga maruah makcik. Jangan sampai dianggap orang kampong Makcik ini tak bias menjaga kemanakan. Berkenalan boleh, tapi ditengok siapa orangnya. Jangan asal besisik ikan.
Udin : Makcik Juli ini anggap enteng kali sama aku.
k.Juli : Makcik..? tak biasa kau memanggil aku Makcik, biasanya kakak.
Udin : Ya iyalah, makcik, kan ada Ipah yang merubahnya.
Ipah : Iya Makcik, kalau bang Udin memanggil Makcik abang, ya tak cocoklah makcik.
Udin : Iya pakcik..!
K.Juli : Syadap.! Aku tak sudi dipanggil Pakcik.!
Udin : Jul! ingat kau Jul! aku preman disini !
K.Juli : Aku tak peduli
Udin : Jul! Mau aku obrak-abrik kedai kau ini
K.Juli : Ja..-janganlah, din…kalau kau hancurkan kedai ini, matilah aku.
Udin : Karena itu, pakcik restui aku berkenalan sama kemanakan Pakcik ini.
K.Juli : Ipah, kalau ditekan terus macam gini, baik Ipah pulang saja..
Udin : Pulang kemana Pakcik.?
K.Juli : Ya pulang kerumah orang tuanya la..!
Udin : Cocok.! Biar aku yang mengantarnya pulang, Ipah mau kan.?
Ipah : Mau kali la Bang Udin.
K.Juli : Ipah..!
Udin : Pakcik.! Ingat pakcik, aku preman..!
K.Juli : Iya.! Ingat pakcik kau antarlah.! Lama-lam disini pening kepalaku dibuatnya.






AYAH IPAH MASUK.
P. Miun : Tak perlu, Ijul.! Ipah tak perlu diantar. Aku datang menjemputnya.
Ipah : Ayah.! Kok cepat kali ayah datang menjemput Ipah?
Udin : Ini ayah Ipah.
Ipah : Iya bang Udin. Ini ayah Ipah.
Udin : Aku Udin ayah (Mencium tangan) Teman baru Ipah.
Ipah : ( Mentel ) Iya Ayah.
P.Miun : Anak muda yang santun. Siapa tadi nama kau, nak.?
Udin : Udin.. Ayah.
P.Miun : Jul, kenapa tidak kau kabari aku Ipah sudah mendapatkan jodohnya disini..?
K.Juli : Jodoh apa, Bang Miun. Ipah dan si Udin baru sebentar ini berkenalan.
Ipah : Tapi Ipah sudah cocok Pakcik
P.Miun : Ipah sudah cocok.?
Ipah : Iya, ayah. Ipah cocok kali kalau disandingkan sama bang Udin ini. Iya kan Bang Udin.?
Udin : Ah mak jang.! Agresif kali kau Ipah. Grogi abang kau buat dek.!
Ipah : ( Melendo ) Abang ini pun. Ipah jadi malu.
P. Miun : Ipah! Jangan begitu kau nak, kalian belum lagi jadi suami isteri
Ipah : Jadi ayah merestui kami.
P. Miun : Belum! Ayah harus tau dulu si Udin ini anak siapa, kerjanya apa, sekolahnya apa, dan sudah berapa kali dia menikah.
K.Juli : Betul itu bang Miun, Jujur-jujur kau din.
Udin : Memang mau jujurlah aku Pakcik. Umur ku baru 23 ayah.
K.Juli : Bohong itu, dibaleknya umurnya itu bang.
P.Miun : Jujur kau! Berapa umur kau ?
Udin : He.he.he… 32 ayah.
Ipah : Enggak apa-apa ayah. Ipah mau! Ipah mau!.
P.Miun : Diam muncung kau itu Ipah! Bikin malu saja! Jual murah!
Ipah : ma’afkan Ipah ayah.
P.Miun : Kerja kau apa. ?
Udin : Kerja saya…mengetuk pintu rumah orang ayah.
P.Miun : Apa? Kerja mengetuk pintu rumah orang. Kerjaan apa itu..?
K.Juli : Apa lagi kalau bukan kerjaan Preman.!
Udin : Iya ayah. Aku pemuda setempat. Kalau tidak ada uang aku mengetuk rumah orang untuk minta sumbangan.
P.Miun : Bagus..! berapa penghasilan kau sebulan.?
Udin : Tak tentu ayah. Kadang banyak, kadang kosong.
P.Miun : Bagus.! Dulu juga aku preman. Aku tau kali itu.
Udin : Dulu ayah juga preman.?
P.Miun : Ya iyalah. Tapi lama-lama ayah malu jadi preman. Kerja ayah asik berantam saja. Ayah ditangkap masuk penjara.
Udin : Masuk penjara karena apa ayah.?
P.Miun : Kau pernah masuk penjara.
Udin : Belum
P.Miun : Ayah masuk penjara Karena..? Jelaskan Jul.
K.Juli : abangku itu masuk penjara karena menikam orang.
Udin : Ha.? Ayah menikam orang ? Mati..?
P.Miun : Tidak, setengah mati, kalau belum pernah menikam orang, belum pernah masuk penjara, tak usah sok jago! Pandai kau bersilat?
Udin : Tak pandai , yah
P.Miun : Iyah..!! si Ipah ini pandai bersilat, hajaplak kau nanti dibuatnya.
Udin : Aku tak takut ayah.
P.Miun : Bagus! Sekarang coba bertanding dulu kalian aku mau tengok sudah sampai dimana kehandalan kau sebagai preman.
Udin : Aku bertanding sama Ipah ayah.
P.Miun : Ya iyalah, Ipah! Lawan dia! Kau udin serang Ipah sekarang, ayo! Serang!
K.Juli : Ha.ha.ha jumpa imbang kau din!
Ipah : Maju bang Udin. Serang aku (kuda-kuda)
Udin : (Menyerodok)
Ipah : Memukul tengkuk udin!
Udin : (tersungkur).
K.Juli : Ha.ha.ha rasakan kau ketupat bengkulu si Ipah itu din! Tunjukkan! Tunjukkan yang kau itu preman.
P.Miun : Bangun! Bangun anak muda. Jangan menyerah
Udin : A..aku tak menyerah…. Nafas…nafasku
K.Juli : Katanya pemuda setempat…
Ipah : Bangun bang Udin… jangan cepat kali kalah.
Udin : Abang bukan kalah dek. Abang mengantuk karena tadi malam abang begadang menonton bola.
K.Juli : Alasan..!
P.Miun : Menyerah kau..?
Udin : Kasih, saya tempo ayah.
P.Miun : Jangan panggil aku ayah kalau kau kalah sama Ipah.
Udin : Aku belum kalah, tapi mengalah
K.Juli : Tapi sudah tiga kali kau mencium tanah
Udin : Memang ku sengaja pakcik.
K.Juli : Jangan panggil aku pakcik kalau kau tak sanggup mengalahkan si Ipah.
Udin : Macam mana aku mau mengalahkannya, aku tak pandai bersilat.
K.Juli : Berarti kau kalah.
P.Miun : Iya. Kau kalah.. itu artinya kau bukan jodoh Ipah abak gadisku.
Ipah : Ayah…!
P.Miun : Duduk kau Ipah! Ini urusan ayah.
Ipah : Ayah kasihanilah bang Udin ayah..
K.Juli : Ipah jangan kau cepat kali terpengaruh sama penampilan si Udin ini. Nanti kau menyesal.
P.Miun : Dengar yang dibilang pakcik kau Ipah
Udin : Iya..Ipah.. Abang ini memang tak pantas menjadi calon suami Ipah, abang ini pengangguran, preman. Masa depan abang suram, Ipah.
Ipah : Kalau abang mau merubah jalan hidup abang, kegelapan akan menjadi terang, bang.
K.Juli : Ipah..! jangan kasih harapan.
Ipah : Apa salah Ipah menyuruh bang Udin ini untuk bertobat Pakcik..?
P.Miun : Salah, tidak tapi jangan salah pilih..!
Udin : Betul, dek pilihlah abang..! abang akan mencari pekerjaan. Abang akan mencari uang sebanyak-banyaknya untuk meminang adek.
P.Miun : Tidak Cuma mencari uang yang banyak. Tapi kau juga harus berlatih silat!
K.Juli : Betul, itu, kau harus dapat mengalahkan Ipah.
Ipah : Tapi Ipah udah kalah Pakcik. Ipah menyerah.
P.Miun : Ipah..!
Ipah : Bang Udin, bawalah Ipah kemana saja, Ipah menyerah.
P.Miun : Ipah.
Udin : ( Membawa Ipah )
P.Miun : Ipah, jangan ikuti dia Ipah.
K.Juli : Udin, udin! Jangan bawa si Ipah
Kalaulah tidak kelapa puan
Anak Jalak turun tak jadi
Kalaulah tidak karena tuan
Tidaklah saya sampai kemari.
Asam pauh delima batu
Anak sembilang ditapak tangan
Mulut menyebut tidaklah mau
Hati didalam rindu berkepanjangan.

Tidak ada komentar:

Posting Komentar